Crita bab wunguné Yésus Kristus

Kitab Suci Online

Christressuscité6

Pambuka

Supados para muridipun mangertos bilih Panjenenganipun saestu sampun kawungokaken saking antawisipun tiyang pejah, Panjenenganipun ngagem badan manungsa ingkang benten-benten, ingkang pasuryanipun boten tansah dipun tepangi dening para muridipun.

Ancas saking renungan ngengingi maneka warni cariyos wungunipun Yesus Kristus punika wonten kalih: ingkang sepisan inggih punika, kados ingkang dipun tedahaken dening irah-irahan utaminipun, kangge ngiyataken tiyang-tiyang ingkang pitados dhumateng pangajeng-ajeng Kristen babagan patangen lan gesang langgeng (Yokanan 3:16, 36). Ingkang kaping kalih inggih punika kangge nedahaken bilih miturut Kitab Suci, bab punika dados jaminan ingkang dipun paringaken dening Gusti Allah bilih patangenipun tiyang pejah badhe saestu kelampahan. Rasul Paulus ingkang nyerat bab punika wonten ing 1 Korinta bab 15, ingkang dipun khususaken kangge ngrembag bab patangen punika. Nalika sawatawis tiyang ing pasamuwan ngendika bilih boten badhe wonten patangen, punika ingkang dipun serat dening rasul Paulus minangka wangsulanipun:

« Dados, manawi kawula martosaken, bilih Kristus dipun wungokaken saking antawisipun tiyang pejah, kadospundi dene wonten ing antawisipun panjenengan ingkang wicanten, bilih boten wonten patangenipun tiyang pejah? Manawi boten wonten patangenipun tiyang pejah, Kristus inggih boten dipun wungokaken. Nanging upami Kristus boten dipun wungokaken, tamtu muspra pawartos kawula lan muspra ugi kapitadosan panjenengan. Langkung saking punika kawula kasunyatanipun goroh tumrap Gusti Allah, awit ngengingi Panjenenganipun kawula nyariosaken, bilih Panjenenganipun sampun mungokaken Kristus — mangka Panjenenganipun boten mungokaken, upami leres bilih tiyang pejah boten dipun wungokaken. Awit manawi leres tiyang pejah boten dipun wungokaken, Kristus inggih boten dipun wungokaken. Lan manawi Kristus boten dipun wungokaken, muspra kapitadosan panjenengan lan panjenengan taksih gesang wonten ing dosa panjenengan. Mekaten ugi tiyang-tiyang ingkang pejah wonten ing Kristus sami nemahi karisakan. Menawi kita namung wonten ing gesang punika kemawon anggenipun gadhah pangajeng-ajeng dhumateng Kristus, kita punika dados tiyang-tiyang ingkang paling cilaka ing antawisipun sedaya manungsa » (1 Korinta 15:12-19; pamaos ingkang kersa saged maos sedaya bab 15 ngengingi maneka warni patangen).

Satunggal bab ingkang pungkasan, ing wekdal punika gegayutan kaliyan maneka warni cariyos ngatingalipun Yesus Kristus ingkang sampun wungu, inggih punika sadangunipun sekawan dasa dinten saderengipun Panjenenganipun sumengka dhateng swarga. Panjenengan badhe nggatosaken satunggaling bab ingkang nggumunaken, inggih punika bilih para murid boten langsung nepangi Panjenenganipun, kados-kados pasuryanipun sampun ewah. Panjenenganipun dipun tepangi lumantar solah bawanipun ingkang rumiyin, kados dene nyuwil-nyuwil roti, utawi caranipun nyebat asmanipun tiyang-tiyang ingkang celak kaliyan Panjenenganipun kados Maria Magdalena. Kenging punapa? Wonten ing 1 Korinta 15:45 kaserat: « Manungsa ingkang sepisan, inggih punika Adam, dados titah ingkang gesang », nanging Adam ingkang pungkasan dados roh ingkang nguripaken ». Ayat punika nedahaken bilih Yesus Kristus ingkang sampun wungu dipun wungokaken minangka roh, lan roh utawi malaekat limrahipun boten saged dipun tingali dening mripatipun manungsa. Supados para muridipun mangertos bilih Panjenenganipun saestu sampun kawungokaken saking antawisipun tiyang pejah, Panjenenganipun ngagem badan manungsa ingkang benten, ingkang pasuryanipun boten tansah dipun tepangi dening para muridipun.

Satunggaling wanita ingkang loma: « Piyambakipun sampun nindakaken punapa ingkang saged dipun tindakaken » (Markus 14:8)

« Nalika Gusti Yesus wonten ing Betania, ing griyanipun Simon ingkang sakit kusta, lan nembe lenggah dhahar, wonten satunggaling wanita dhateng mbekta cupu pualam isi lisah wangi, inggih punika lisah narwastu murni ingkang awis sanget. Piyambakipun mbikak cupu pualam punika lan wiwit ngesokaken lisah punika dhateng mustakanipun Gusti Yesus. Nanging wonten sawatawis tiyang ingkang rumaos boten remen lan sami wicantenan: “Kenging punapa lisah wangi punika dipun borosaken? Awit lisah wangi punika saged dipun sade kanthi regi langkung saking tigang atus dinar lan artanipun dipun paringaken dhateng tiyang-tiyang miskin!” Tiyang-tiyang punika lajeng duka sanget dhateng wanita punika. Nanging Gusti Yesus ngandika: “Kajengipun piyambakipun. Kenging punapa kowe padha nyusahake dheweke? Dheweke wis nindakake tumindak kang becik marang Aku. Wong-wong miskin iku tansah ana ing antaramu, lan kapan wae kowe gelem, kowe tansah bisa tumindak becik marang dheweke, nanging Aku ora tansah ana ing antaramu. Dheweke wis nindakake apa kang bisa ditindakake; dheweke wis luwih dhisik ngesokake lenga wangi ing awak-Ku kanggo pangubur-Ku. Satemene Aku pitutur marang kowe: Ing ngendi wae kabar becik diwartakake ing saindenging jagad, apa kang wis ditindakake wanita iki uga bakal dicritakake kanggo ngeling-eling dheweke” » (Markus 14:3-9).

Kalomanipun wanita punika sami kaliyan kalomanipun satunggaling randha ingkang miskin sanget ingkang dipun gatosaken dening Yesus Kristus: « Nalika Panjenenganipun tumenga, Panjenenganipun ningali tiyang-tiyang sugih nglebetaken pisungsungipun dhateng pethi-pethi kas. Lajeng Panjenenganipun ningali satunggaling randha miskin nglebetaken arta logam alit kalih ingkang reginipun asor sanget, lan Panjenenganipun ngandika: “Satemene Aku pitutur marang kowe: Randha kang miskin iki wis nglebokake luwih akeh tinimbang kabeh wong iku. Awit kabeh wong iku nglebokake pisungsung saka kaluwihane, nanging wanita iki, saka kakurangane, nglebokake kabeh kang diduweni kanggo urip” » (Lukas 21:1-4). Kanthi mekaten, Yesus Kristus nggatosaken pambudidaya ingkang alit kados punapa kemawon ingkang kita tindakaken kanthi gumolonging manah kangge ngladosi Ramanipun kanthi sae-saenipun (Matius 7:21).


– Kawantunanipun Yusuf saking Arimatea ingkang nyuwun dhateng Pilatus, gubernur Romawi ing Yudea, layonipun Kristus:

Nalika kita maos cariyos-cariyos sejarah, ing bab punika Injil, kita sampun mangertos pungkasanipun. Nanging, para paraga ingkang ngalami kawontenan ingkang terkadhang mbebayani lan nggegirisi punika boten mangertos akibat saking keputusanipun ingkang wantun, upaminipun dipun kunjara utawi maneka warni tumindak awon sanesipun. Ing antawisipun para paraga ingkang wantun ingkang dipun sebataken ing Kitab Suci, wonten Yusuf saking Arimatea, satunggaling tiyang jaler ingkang nyuwun layonipun Kristus supados pikantuk panguburan ingkang pantes. Kaluhuran budinipun Yusuf saking Arimatea, lumantar tumindakipun, inggih punika piyambakipun nyawisaken kuburanipun piyambak, ingkang sampun dipun cawisaken khusus kangge dhiri pribadinipun, kagem layonipun Kristus. Cariyos ing Markus 15 nggambaraken piyambakipun minangka tiyang jaler ingkang « kinurmatan » lan tumindakipun sowan dhateng Pilatus, ingkang sampun netepaken paukuman pejah dhateng Kristus, minangka tumindak ingkang « wantun ».

« Nalika sampun ngancik sonten, dhateng satunggaling tiyang sugih saking Arimatea ingkang nama Yusuf, ingkang ugi sampun dados muridipun Gusti Yesus. Tiyang punika sowan dhateng Pilatus lan nyuwun layonipun Gusti Yesus. Lajeng Pilatus dhawuh supados layon punika dipun pasrahaken. Yusuf lajeng mendhet layon punika, mbuntel kanthi kain linen alus ingkang resik, lan nyarekaken wonten ing kuburan pangeling-elingipun ingkang taksih enggal, ingkang sampun dipun dhudhuk wonten ing redi sela. Sasampunipun ngglundhungaken sela ageng dhateng lawang mlebet kuburan pangeling-eling punika, piyambakipun lajeng kesah. Nanging Maria Magdalena lan Maria sanesipun tetep wonten ing ngriku, lenggah wonten ing ngajeng kuburan punika » (Matius 27:57-61).

« Wekdal punika sampun ngancik sonten, lan amargi dinten punika dinten Pacawisan, inggih punika dinten saderengipun Sabat, dhateng Yusuf saking Arimatea, satunggaling anggota Majelis ingkang kinurmatan, ingkang ugi ngantu-antu Kratoning Gusti Allah. Piyambakipun ngwantunaken dhiri sowan dhateng Pilatus lan nyuwun layonipun Gusti Yesus. Nanging Pilatus gumun amargi Panjenenganipun sampun seda, lajeng nimbali perwira lan taken punapa Gusti Yesus sampun seda. Sasampunipun mesthikaken saking perwira punika, piyambakipun maringaken layon punika dhateng Yusuf. Yusuf lajeng tumbas kain linen alus lan ngandhapaken Gusti Yesus, mbuntel kanthi kain linen alus punika lan nyarekaken wonten ing satunggaling kuburan ingkang dipun dhudhuk ing redi sela; lajeng piyambakipun ngglundhungaken sela ngantos dhateng lawang mlebet kuburan pangeling-eling punika. Dene Maria Magdalena lan Maria ibunipun Yoses terus nggatosaken ing pundi Panjenenganipun dipun sarekaken » (Markus 15:42-47).

« Sasampunipun bab-bab punika, Yusuf saking Arimatea, ingkang dados muridipun Gusti Yesus, nanging kanthi sesidheman amargi ajrih dhateng tiyang-tiyang Yahudi, nyuwun idin dhateng Pilatus kangge mendhet layonipun Gusti Yesus; lan Pilatus ngidinaken. Mila piyambakipun dhateng lan mendhet layonipun. Nikodemus, tiyang jaler ingkang sepisanan sowan dhateng Gusti Yesus ing wekdal dalu, ugi dhateng mbekta gulungan mur lan gaharu, watawis satus kati. Tiyang-tiyang punika lajeng mendhet layonipun Gusti Yesus lan mblebed kanthi kain linen sesarengan kaliyan bumbon wangi punika, miturut padatanipun tiyang Yahudi anggenipun nyawisaken panguburan. Wonten ing panggenan Panjenenganipun dipun paku ing cagak wonten satunggaling patamanan, lan ing salebeting patamanan punika wonten kuburan pangeling-eling ingkang taksih enggal, ingkang ing salebetipun dereng nate dipun sarekaken sinten kemawon. Amargi dinten Pacawisan tiyang Yahudi lan amargi kuburan pangeling-eling punika celak, ing ngriku tiyang-tiyang punika nyarekaken Gusti Yesus » (Yokanan 19:38-42).

– Dinten sasampunipun sedanipun Kristus, tanggal 15 Nisan (Wulan ing pananggalan Kitab Suci Yahudi), para imam pangajeng lan tiyang-tiyang Farisi mesthikaken supados kuburanipun Kristus dipun segel kanthi sae lan dipun jagi dening para prajurit:

« Enjingipun, inggih punika dinten sasampunipun dinten Pacawisan, para imam pangajeng lan tiyang-tiyang Farisi kempal wonten ing ngajengipun Pilatus lan matur: “Tuan, kawula kemutan bilih tiyang apus-apus punika nate wicanten nalika taksih gesang: ‘Sasampunipun tigang dinten kula badhe dipun wungokaken.’ Awit saking punika, dhawuhana supados kuburan punika dipun jagi kenceng ngantos dinten katiga, supados murid-muridipun boten dhateng nyolong lajeng wicanten dhateng tiyang kathah: ‘Panjenenganipun sampun dipun wungokaken saking antawisipun tiyang pejah!’ satemah apus-apus ingkang pungkasan punika badhe langkung awon tinimbang ingkang sepisan.” Pilatus wicanten dhateng tiyang-tiyang punika: “Kowe padha duwe pasukan panjaga. Lungaa, jaganen kuburan iku sakenceng-kencenge miturut karepmu.” Tiyang-tiyang punika lajeng kesah njagi kuburan punika kanthi nyegel selanipun lan mapanaken panjaga » (Matius 27:62-66).

– Yesus Kristus ingkang sampun wungu ngatingal dhateng para wanita ingkang dhateng enjing sanget ing dinten Minggu, tanggal 16 Nisan:

« Sasampunipun Sabat langkung, nalika bangun enjing wiwit padhang ing dinten sepisan minggu punika, Maria Magdalena lan Maria sanesipun dhateng ningali kuburan punika. Lan pirsanana, sampun dumados lindhu ingkang ageng; awit malaekatipun Yehuwa sampun tumedhak saking langit, dhateng ngglundhungaken sela punika, lan lenggah wonten ing sanginggilipun. Wujudipun kados kilat, lan pangagemanipun pethak kados salju. Amargi ajrih dhateng malaekat punika, para panjaga punika gemeter lan dados kados tiyang pejah. Nanging malaekat punika ngendika dhateng para wanita kasebut: “Aja padha wedi; awit aku ngerti kowe padha nggoleki Yesus kang wis dipaku ing cagak. Panjenengane ora ana ing kene, amarga Panjenengane wis diwungokake, kaya kang wis dingandikakake. Marenea, delengen panggonan Panjenengane disarekake. Lan lungaa enggal, kandhakna marang murid-muride yen Panjenengane wis diwungokake saka antarane wong mati, lan delengen, Panjenengane ndhisiki kowe menyang Galilea; ing kana kowe bakal ndeleng Panjenengane. Yaiku kang wis dakandhakake marang kowe.” Mila kanthi enggal para wanita punika nilar kuburan pangeling-eling punika, kanthi raos ajrih nanging kebak kabingahan ingkang ageng, lan mlajeng kangge ngaturaken pawartos punika dhateng para muridipun. Lan pirsanana, Gusti Yesus rawuh methukaken para wanita punika lan ngandika: “Salam!” Para wanita punika nyelaki, ngrangkul sampeyanipun, lan sujud dhumateng Panjenenganipun. Lajeng Gusti Yesus ngandika dhateng para wanita punika: “Aja padha wedi. Lungaa, aturna kabar iki marang sedulur-sedulur-Ku, supaya padha lunga menyang Galilea; lan ing kana bakal padha ndeleng Aku” » (Matius 28:1-10).


– Para wanita ngaturaken kabar kabingahan babagan wungunipun Yesus Kristus dhateng 11 rasul ingkang boten pitados dhateng para wanita punika:

« Nanging ing dinten sepisan minggu punika, enjing sanget para wanita punika kesah dhateng kuburan sinambi mbekta bumbon wangi ingkang sampun dipun cawisaken. 2 Nanging para wanita punika manggihaken sela punika sampun kaglundhungaken saking ngajeng kuburan pangeling-eling punika, lan nalika mlebet, para wanita punika boten manggihaken layonipun Gusti Yesus. Nalika para wanita punika bingung mikiraken bab punika, pirsanana: wonten tiyang jaler kalih ingkang ngagem pangageman sumunar jumeneng wonten ing celakipun. Amargi para wanita punika kalimputan ing raos ajrih lan tumungkulaken pasuryanipun dhateng siti, kekalih tiyang jaler punika ngendika dhateng para wanita punika: “Kenging punapa kowe padha nggoleki Panjenengane kang Sugeng ing antarane wong-wong mati? [Panjenengane ora ana ing kene, nanging wis diwungokake.] Elinga kepriye Panjenengane ngandika marang kowe nalika isih ana ing Galilea, yen Putraning manungsa kudu dipasrahake marang tangane wong-wong dosa, lan dipaku ing cagak, nanging ing dina katelu Panjenengane bakal wungu.” Para wanita punika lajeng kemutan dhateng pangandikanipun, lajeng wangsul saking kuburan pangeling-eling punika lan nyariosaken sedaya bab punika dhateng sewelas rasul lan dhateng sedaya tiyang sanesipun. Para wanita punika inggih punika Maria Magdalena, Yohana, lan Maria ibunipun Yakobus. Para wanita sanes ingkang sesarengan kaliyan para wanita punika ugi ngaturaken bab-bab punika dhateng para rasul. Nanging, pangandikan punika kapireng kados omong kosong tumrap para rasul, lan para rasul boten kersa pitados dhateng para wanita punika » (Lukas 24:1-11).

– Petrus lan Yokanan mlajeng dhateng kuburan kangge mesthikaken kaleresanipun paseksen para wanita kasebut:

« Ing dinten sepisan minggu punika, Maria Magdalena dhateng enjing sanget dhateng kuburan pangeling-eling punika, nalika dinten taksih peteng, lan piyambakipun ningali sela punika sampun kasingkiraken saking kuburan pangeling-eling punika. Mila piyambakipun mlajeng lan sowan dhateng Simon Petrus lan dhateng murid sanesipun, ingkang dipun tresnani dening Gusti Yesus, lan piyambakipun matur dhateng kekalihipun: “Tiyang-tiyang sampun mendhet Gusti saking kuburan pangeling-eling punika, lan kawula boten mangertos ing pundi tiyang-tiyang punika nyelehaken Panjenenganipun.” Lajeng Petrus lan murid sanesipun punika medal lan bidhal tumuju kuburan pangeling-eling punika. Inggih, kekalihipun mlajeng sesarengan; nanging murid sanesipun punika, ingkang mlajeng langkung rikat, ngrumiyini Petrus lan dumugi langkung rumiyin ing kuburan pangeling-eling punika. Sinambi tumungkul, piyambakipun ningali kain-kain pembalut sumèlèh wonten ing ngriku; nanging piyambakipun boten mlebet. Lajeng dumugi ugi Simon Petrus, ingkang nututi piyambakipun, lan piyambakipun mlebet dhateng kuburan pangeling-eling punika. Piyambakipun ningali kain-kain pembalut sumèlèh wonten ing ngriku, lan ugi kain ingkang maunipun wonten ing mustakanipun, boten sumèlèh sesarengan kaliyan kain-kain pembalut punika, nanging kagulung piyambak wonten ing satunggal panggenan. Ing wekdal punika murid sanesipun, ingkang sampun dumugi langkung rumiyin ing kuburan pangeling-eling punika, ugi mlebet, lajeng piyambakipun ningali lan pitados. Awit kekalihipun dereng mangertos pangandikanipun Kitab Suci: bilih Panjenenganipun kedah wungu saking antawisipun tiyang pejah. Mila para murid punika lajeng wangsul dhateng griyanipun piyambak-piyambak » (Yokanan 20:1-10).


– Maria Magdalena kepanggih kaliyan Yesus Kristus ingkang sampun wungu, ingkang boten dipun tepangi lan dipun kinten tukang kebon:

« Nanging Maria jumeneng wonten ing njawi, celak kuburan pangeling-eling punika, sinambi muwun. Sinambi muwun, piyambakipun tumungkul kangge ningali dhateng salebeting kuburan pangeling-eling punika; lan piyambakipun ningali malaekat kalih ngagem pangageman pethak lenggah, satunggal ing sisih sirah lan satunggal ing sisih sampeyan, ing panggenan layonipun Gusti Yesus maunipun dipun sarekaken. Kekalihipun ngendika dhateng Maria: “Wanita, kenging punapa kowe nangis?” Maria matur dhateng kekalihipun: “Tiyang-tiyang sampun mendhet Gusti kawula, lan kawula boten mangertos ing pundi tiyang-tiyang punika nyelehaken Panjenenganipun.” Sasampunipun matur bab-bab punika, piyambakipun nolèh dhateng wingking lan ningali Gusti Yesus jumeneng wonten ing ngriku, nanging piyambakipun boten nyadari bilih punika Gusti Yesus. Gusti Yesus ngandika dhateng Maria: “Wanita, kenging punapa kowe nangis? Sapa kang kokgoleki?” Sinambi nginten bilih Panjenenganipun punika tukang kebon, Maria matur dhateng Panjenenganipun: “Tuan, menawi Tuan ingkang mbekta Panjenenganipun kesah, kula dipun paringi pirsa ing pundi Tuan nyelehaken Panjenenganipun, lan kula badhe mendhet Panjenenganipun.” Gusti Yesus ngandika dhateng Maria: “Maria!” Sinambi minger, Maria matur dhateng Panjenenganipun ing basa Ibrani: “Rabuni!” (ingkang tegesipun “Guru!”). Gusti Yesus ngandika dhateng Maria: “Aja terus nyekeli Aku. Awit Aku durung munggah marang Sang Rama. Nanging lungaa marang sedulur-sedulur-Ku lan kandhakna marang dheweke: ‘Aku munggah marang Rama-Ku lan Ramamu, lan marang Allah-Ku lan Allahmu.’” Maria Magdalena dhateng ngaturaken dhateng para murid: “Kawula sampun ningali Gusti!” — lan bilih Panjenenganipun sampun ngendikakaken bab-bab punika dhateng piyambakipun » (Yokanan 20:11-18).

– Murid kalih wicantenan kaliyan Yesus Kristus ingkang sampun wungu, tanpa nyadari, ing lampah tumuju Emaus:

« Nanging pirsanana, ing dinten ingkang sami tiyang kalih ing antawisipun para murid nembe lumampah tumuju satunggaling dhusun ingkang tebihipun watawis sewelas kilometer saking Yerusalem [lan] nama Emaus, lan kekalihipun sami wicantenan ngengingi sedaya bab ingkang sampun dumados punika. Nalika kekalihipun nembe wicantenan lan ijol-ijolan pamanggih, Gusti Yesus piyambak nyelak lan wiwit lumampah sesarengan kaliyan kekalihipun; nanging mripatipun kekalihipun kaaling-alingan kangge nepangi Panjenenganipun. Panjenenganipun ngandika dhateng kekalihipun: “Bab apa kang lagi padha kokrembug sinambi mlaku?” Kekalihipun lajeng kendel kanthi pasuryan sedhih. Salah satunggal saking kekalihipun, ingkang nama Kleopas, mangsuli: “Punapa panjenengan manggen piyambakan minangka tiyang manca ing Yerusalem, satemah panjenengan boten mangertos bab-bab ingkang sampun dumados ing ngriku sawatawis dinten punika?” Panjenenganipun ngandika dhateng kekalihipun: “Bab-bab apa iku?” Kekalihipun matur dhateng Panjenenganipun: “Bab-bab ngengingi Yesus tiyang Nasaret, ingkang sampun dados nabi ingkang kuwaos ing pandamel lan pangandika wonten ing ngarsanipun Gusti Allah lan sedaya bangsa; lan kadospundi para imam pangajeng sarta para pangageng kawula masrahaken Panjenenganipun kangge kapatrapan paukuman pejah lan maku Panjenenganipun ing cagak. Mangka kawula gadhah pangajeng-ajeng bilih priyantun punika ingkang badhe ngluwari Israel; inggih, lan ing sanginggilipun sedaya punika, dinten punika dinten katiga wiwit bab-bab punika dumados. Kajawi punika, sawatawis wanita saking antawis kawula ugi ngagetaken kawula, amargi para wanita punika kesah enjing sanget dhateng kuburan pangeling-eling punika nanging boten manggihaken layonipun, lan para wanita punika dhateng matur bilih para wanita punika malah sampun ningali sesawangan ingkang ngedab-edabi saking para malaekat, ingkang ngendika bilih Panjenenganipun gesang. Salajengipun, sawatawis tiyang ingkang sesarengan kaliyan kawula kesah dhateng kuburan pangeling-eling punika; lan tiyang-tiyang punika manggihaken sedayanipun persis kados ingkang dipun aturaken dening para wanita punika, nanging Panjenenganipun boten dipun tingali.” Lajeng Panjenenganipun ngandika dhateng kekalihipun: “He [wong-wong] kang ora duwe akal lan alon atine kanggo percaya marang kabeh bab kang wis dingandikakake dening para nabi! Apa Kristus ora kudu nandhang sangsara ing bab-bab iki lan mlebu ing kamulyane?” Lajeng, kawiwitan saking Musa lan sedaya Nabi, Panjenenganipun nerangaken dhateng kekalihipun ing salebeting sedaya Kitab Suci bab-bab ingkang ngengingi dhiri-Nipun. Pungkasanipun kekalihipun dumugi ing celak dhusun ingkang dipun tuju, lan Panjenenganipun tumindak kados-kados badhe nglajengaken lampah langkung tebih. Nanging kekalihipun meksa Panjenenganipun kanthi matur: “Manggona sesarengan kaliyan kawula, amargi dinten sampun ngancik dalu lan srengenge sampun meh surup.” Panjenenganipun lajeng mlebet kangge manggen sesarengan kaliyan kekalihipun. Nalika Panjenenganipun nembe lenggah dhahar sesarengan kaliyan kekalihipun, Panjenenganipun mendhet roti, ngucap berkah, lajeng nyuwil-nyuwil lan maringaken dhateng kekalihipun. Mila mripatipun kekalihipun kabikak kanthi wetah lan kekalihipun nepangi Panjenenganipun; lajeng Panjenenganipun ical saking ngajengipun. Kekalihipun lajeng sami wicantenan: “Apa ati kita ora makantar-kantar nalika Panjenengane ngandika marang kita ing dalan, nalika Panjenengane mbukakake kanthi wutuh Kitab Suci marang kita?” Ing jam punika ugi kekalihipun tangi lan wangsul dhateng Yerusalem; lan kekalihipun manggihaken sewelas rasul sarta tiyang-tiyang ingkang sesarengan kaliyan para rasul nembe kempal, sinambi wicanten: “Saestu, Gusti sampun kawungokaken lan Panjenenganipun sampun ngatingal dhateng Simon!” Lajeng kekalihipun piyambak nyariosaken bab-bab ingkang sampun dumados ing margi lan kadospundi Panjenenganipun ndadosaken dhiri-Nipun dipun tepangi dening kekalihipun nalika Panjenenganipun nyuwil-nyuwil roti » (Lukas 24:13-35).


– Yesus Kristus ingkang sampun wungu ngatingal dhateng para muridipun:

« Nalika para murid nembe ngrembag bab-bab punika, Panjenenganipun piyambak jumeneng wonten ing tengah-tengahipun lan ngandika dhateng para murid: “Tentrem rahayu ana ing kowe.” Nanging amargi para murid ajrih lan kalimputan ing raos wedi, para murid nginten bilih ningali roh. Mila Panjenenganipun ngandika dhateng para murid: “Kenging punapa kowe padha bingung, lan kenging punapa rasa mangu-mangu tuwuh ing atimu? Delengen tangan lan sikil-Ku: iki Aku dhewe; grayangen Aku lan delengen, amarga roh iku ora duwe daging lan balung, kaya kang kokdeleng ana ing Aku.” Sinambi ngandika mekaten, Panjenenganipun nedahaken asta lan sampeyanipun dhateng para murid. Lan nalika para murid taksih dereng pitados amargi sanget bingah lan rumaos gumun, Panjenenganipun ngandika dhateng para murid: “Apa kowe duwe panganan ing kene?” Para murid lajeng ngaturaken sepotong ulam bakar; Panjenenganipun mendhet lan dhahar wonten ing ngajeng mripatipun para murid. Salajengipun Panjenenganipun ngandika dhateng para murid: “Iki pangandika-Ku kang wis Dakaturake marang kowe nalika Aku isih bebarengan karo kowe: yen kabeh kang katulis bab Aku ing angger-anggering Musa lan ing kitabe para Nabi sarta Jabur kudu kalakon.” Lajeng Panjenenganipun mbikak kanthi wetah pikiranipun para murid kangge mangertosi tegesipun Kitab Suci, lan Panjenenganipun ngandika dhateng para murid: “Mangkono iku wis katulis yen Kristus bakal nandhang sangsara lan wungu saka antarane wong mati ing dina katelu, lan atas dhasar asmane pamratobat kanggo pangapuraning dosa bakal diwartakake marang sakehing bangsa — wiwit saka Yerusalem, kowe kudu dadi seksi saka bab-bab iki. 49 Lan delengen, Aku ngutus marang kowe apa kang dijanjekake dening Rama-Ku. Nanging, manggona ing kutha iki nganti kowe diperlengkapi karo pangwasa saka ing luhur” » (Lukas 24:36-49).


– Yesus Kristus ingkang sampun wungu ngatingal dhateng rasul Tomas ingkang boten pitados dhateng murid-murid sanesipun, ingkang nyariosaken bilih para murid sampun ningali Panjenenganipun nalika piyambakipun boten wonten:

« Nalika dinten sampun ngancik dalu ing dinten punika, dinten sepisan minggu punika, lan nalika lawang-lawang kakunci ing panggenan para murid kempal amargi ajrih dhateng tiyang-tiyang Yahudi, Gusti Yesus rawuh lan jumeneng wonten ing tengah-tengahipun lajeng ngandika dhateng para murid: “Tentrem rahayu ana ing kowe.” Sasampunipun ngandika mekaten, Panjenenganipun nedahaken astanipun lan ugi lambungipun dhateng para murid. Mila para murid bingah sanget amargi ningali Gusti. Gusti Yesus lajeng ngandika malih dhateng para murid: “Tentrem rahayu ana ing kowe. Kaya dene Sang Rama wis ngutus Aku, Aku uga ngutus kowe.” Sasampunipun ngandika mekaten, Panjenenganipun ndamoni para murid lan ngandika: “Tampanana roh suci. Yen kowe ngapura dosane sapa wae, dosane diapura; yen kowe nahan dosane sapa wae, dosane tetep katahan.” Nanging Tomas, salah satunggal saking kalih welas rasul punika, ingkang dipun sebat Si Kembar, boten sesarengan kaliyan para murid nalika Gusti Yesus rawuh. Mila murid-murid sanes terus matur dhateng piyambakipun: “Kawula sampun ningali Gusti!” Nanging piyambakipun wicanten dhateng para murid: “Menawi kula boten ningali tilas paku ing astanipun, menawi kula boten nglebetaken driji kula dhateng tilas paku punika lan menawi kula boten nglebetaken tangan kula dhateng lambungipun, kula babar pisan boten badhe pitados.” Nah, wolung dinten salajengipun, murid-muridipun wangsul wonten ing salebeting ruangan, lan Tomas wonten sesarengan kaliyan para murid. Gusti Yesus rawuh, sanajan lawang-lawang kakunci, lajeng jumeneng wonten ing tengah-tengahipun lan ngandika: “Tentrem rahayu ana ing kowe.” Salajengipun Panjenenganipun ngandika dhateng Tomas: “Selehna drijimu ing kene, lan delengen tangan-Ku, sarta ulungna tanganmu lan lebokna ing lambung-Ku; aja maneh ora percaya, nanging percayaa.” Minangka wangsulan, Tomas matur dhateng Panjenenganipun: “Gusti kawula lan Allah kawula!” Gusti Yesus ngandika dhateng piyambakipun: “Apa amarga kowe wis ndeleng Aku mula kowe percaya? Rahayu wong-wong kang ora ndeleng nanging percaya.” Saestu, Gusti Yesus taksih nindakaken kathah mukjijat sanes wonten ing ngajengipun murid-muridipun, [mukjijat] ingkang boten kaserat wonten ing gulungan punika. Nanging sedaya punika sampun kaserat supados panjenengan pitados bilih Yesus punika Kristus Putraning Allah, lan supados — amargi panjenengan pitados — panjenengan pikantuk gesang lumantar asmanipun » (Yokanan 20:19-31).


– Yesus Kristus ingkang sampun wungu wonten ing pesisir Seganten Tiberias nepangaken dhiri-Nipun dhateng murid-muridipun lumantar mukjijat anggenipun njala ulam. Salajengipun Panjenenganipun paring pitutur dhateng rasul Petrus supados nggembalakaken menda-mendanipun:

« Sasampunipun bab-bab punika, Gusti Yesus ngatingal malih dhateng para murid ing Seganten Tiberias; mekaten caranipun Panjenenganipun ngatingal: Wonten ing ngriku kempal Simon Petrus, Tomas ingkang dipun sebat Si Kembar, Natanael saking Kana ing Galilea, putra-putranipun Zebedeus, lan muridipun kalih sanesipun. Simon Petrus wicanten dhateng para murid: “Kula badhe kesah mendhet ulam.” Para murid wicanten dhateng piyambakipun: “Kawula ugi tumut panjenengan.” Tiyang-tiyang punika medal lan minggah dhateng prau, nanging sadangunipun dalu punika boten pikantuk punapa-punapa. Nanging, nalika enjing sampun ngancik, Gusti Yesus jumeneng wonten ing pesisir, nanging para murid tamtu kemawon boten nyadari bilih punika Gusti Yesus. Lajeng Gusti Yesus ngandika dhateng para murid: “Anak-anak, kowe ora duwe panganan apa-apa, ta?” Para murid mangsuli: “Boten.” Panjenenganipun ngandika dhateng para murid: “Sebarna jala ing sisih tengen prau lan kowe bakal entuk.” Para murid lajeng nyebaraken jala punika, nanging boten kuwagang malih narik amargi kathahipun ulam. Mila murid ingkang dipun tresnani dening Gusti Yesus punika wicanten dhateng Petrus: “Punika Gusti!” Nalika Simon Petrus mireng bilih punika Gusti, piyambakipun ngagem pangageman njawinipun, amargi piyambakipun wuda, lajeng nyemplung dhateng seganten. Nanging murid-murid sanesipun dhateng ngangge prau alit — amargi boten tebih saking dharatan, namung watawis sangang dasa meter — sinambi nyeret jala ingkang [kebak] ulam. Nanging, nalika para murid mudhun dhateng dharatan, para murid ningali wonten ing ngriku wonten latu areng, lan ulam dipun selehaken wonten ing sanginggilipun, sarta roti. Gusti Yesus ngandika dhateng para murid: “Gawanen sawetara iwak kang lagi wae koktangkep.” Simon Petrus lajeng minggah [dhateng prau] lan narik jala ingkang kebak ulam ageng dhateng dharatan: satus seket tiga iji. Sanajan kathahipun mekaten, jala punika boten suwek. Gusti Yesus ngandika dhateng para murid: “Mrenea sarapan.” Boten wonten satunggal kemawon saking para murid ingkang wantun taken dhateng Panjenenganipun: “Panjenengan punika sinten?” amargi para murid mangertos bilih punika Gusti. Gusti Yesus rawuh lajeng mendhet roti lan maringaken dhateng para murid, mekaten ugi ulam punika. Punika kaping tiganipun Gusti Yesus ngatingal dhateng para murid sasampunipun kawungokaken saking antawisipun tiyang pejah. Nalika para murid sampun rampung sarapan, Gusti Yesus ngandika dhateng Simon Petrus: “Simon anake Yokanan, apa kowe nresnani Aku luwih tinimbang iki?” Piyambakipun matur dhateng Panjenenganipun: “Inggih, Gusti, Gusti pirsa bilih kawula nresnani Gusti.” Panjenenganipun ngandika dhateng piyambakipun: “Pakanana cempe-cempe-Ku.” Kangge kaping kalihipun Panjenenganipun ngandika malih dhateng piyambakipun: “Simon anake Yokanan, apa kowe nresnani Aku?” Piyambakipun matur dhateng Panjenenganipun: “Inggih, Gusti, Gusti pirsa bilih kawula nresnani Gusti.” Panjenenganipun ngandika dhateng piyambakipun: “Engonen wedhus-wedhus cilik-Ku.” Kangge kaping tiganipun Panjenenganipun ngandika dhateng piyambakipun: “Simon anake Yokanan, apa kowe nresnani Aku?” Petrus rumaos sedhih amargi Panjenenganipun ngandika dhateng piyambakipun kangge kaping tiganipun: “Apa kowe nresnani Aku?” Lajeng piyambakipun matur dhateng Panjenenganipun: “Gusti, Gusti pirsa sedaya bab, Gusti nyadari saestu bilih kawula nresnani Gusti.” Gusti Yesus ngandika dhateng piyambakipun: “Engonen wedhus-wedhus cilik-Ku. Satemene Aku pitutur marang kowe: Nalika kowe isih enom, kowe biasa nganggo sandhanganmu dhewe lan mlaku menyang ngendi wae kang kokkarepake. Nanging yen kowe wis tuwa, kowe bakal ngulungake tanganmu lan wong liya bakal nganggoake sandhangan marang kowe sarta nggawa kowe menyang panggonan kang ora kokkarepake.” Panjenenganipun ngandika mekaten kangge nedahaken kanthi seda kados pundi Petrus badhe ngluhuraken Gusti Allah. Sasampunipun ngandika mekaten, Panjenenganipun ngandika dhateng piyambakipun: “Terusna melu Aku.” Nalika nolèh, Petrus ningali murid ingkang dipun tresnani dening Gusti Yesus nembe nututi, inggih punika murid ingkang nalika bujana dalu ugi sendhen dhateng jajanipun Gusti Yesus lan matur: “Gusti, sinten ingkang badhe ngulungaken Gusti?” Mila nalika ningali murid punika, Petrus matur dhateng Gusti Yesus: “Gusti, kadospundi kaliyan [tiyang] punika?” Gusti Yesus ngandika dhateng piyambakipun: “Menawa Aku ngersakake dheweke tetep manggon nganti Aku rawuh, apa urusanmu karo bab iku? Kowe, terusna melu Aku.” Mila sumebar pangandikan punika ing antawisipun para sadherek: bilih murid punika boten badhe pejah. Mangka Gusti Yesus boten ngandika dhateng piyambakipun bilih piyambakipun boten badhe pejah, nanging: “Menawa Aku ngersakake dheweke tetep manggon nganti Aku rawuh, apa urusanmu karo bab iku?” Piyambakipun punika murid ingkang nekseni ngengingi bab-bab punika lan ingkang sampun nyerat bab-bab punika, lan kita mangertos bilih paseksen ingkang dipun paringaken punika leres. Saestu, taksih kathah bab sanes ingkang dipun tindakaken dening Gusti Yesus; upami sedayanipun kaserat kanthi rinci, kula kinten jagad punika piyambak boten badhe kuwagang nampung gulungan-gulungan ingkang kaserat punika » (Yokanan 21:1-25).


– Maneka warni cariyos ngengingi sumengkanipun Yesus Kristus ingkang sampun wungu dhateng swarga:

« Nanging sewelas murid punika kesah dhateng Galilea, dhateng redi ingkang sampun dipun temtokaken dening Gusti Yesus kagem para murid, lan nalika para murid ningali Panjenenganipun, para murid sujud dhumateng Panjenenganipun, nanging sawatawis tiyang rumaos mangu-mangu. Lajeng Gusti Yesus nyelak lan ngandika dhateng para murid, mekaten: “Sakehing pangwasa ing swarga lan ing bumi wis diparingake marang Aku. Mulane lungaa lan dadekna wong-wong saka sakehing bangsa dadi murid, baptisen dheweke nganggo asmane Sang Rama lan Sang Putra sarta roh suci, wulangen dheweke supaya nindakake kabeh kang wis Dakdhawuhake marang kowe. Lan delengen, Aku nunggil karo kowe salawase nganti tekan wekasaning jaman” » (Matius 28:16-20).

« Lajeng Panjenenganipun mbekta para murid medal ngantos dumugi Betania, lan Panjenenganipun ngangkat astanipun sarta mberkahi para murid. Nalika Panjenenganipun mberkahi para murid, Panjenenganipun pisah saking para murid lan wiwit kaangkat dhateng swarga. Para murid lajeng sujud dhumateng Panjenenganipun lan wangsul dhateng Yerusalem kanthi kabingahan ingkang ageng. Lan para murid tansah wonten ing padaleman suci sinambi memuji Gusti Allah » (Lukas 24:50-53).

« Mila nalika para murid sampun kempal, para murid wiwit nyuwun pirsa dhateng Panjenenganipun: “Gusti, punapa ing wekdal punika Gusti badhe mulihaken kraton kagem Israel?” Panjenenganipun ngandika dhateng para murid: “Dudu urusanmu kanggo nyumurupi wektu utawa mangsa kang wis ditetepake dening Sang Rama miturut pangwasane dhewe; nanging kowe bakal nampani pangwasa nalika roh suci tumurun marang kowe, lan kowe bakal dadi seksi-seksi-Ku ing Yerusalem apadene ing saindenging Yudea lan Samaria, lan nganti tekan ing pungkasaning bumi.” Sasampunipun ngandika bab-bab punika, nalika para murid ningali, Panjenenganipun kaangkat lan mega nutupi Panjenenganipun saking paningalipun para murid. Nalika para murid mandeng dhateng langit nalika Panjenenganipun tindak, pirsanana, wonten tiyang jaler kalih ngagem pangageman pethak jumeneng wonten ing sandhingipun para murid, lan ngandika: “He wong-wong Galilea, geneya kowe padha ngadeg mandeng menyang langit? Yesus iki kang wis kaangkat saka ing antaramu menyang langit bakal rawuh maneh kanthi cara kang padha kaya anggonmu ndeleng Panjenengane sumengka menyang langit” » (Para Rasul 1:6-11).


– Yesus Kristus ingkang sampun kamulyakaken ngatingal dhateng Saulus saking Tarsus (ingkang benjingipun kasebat rasul Paulus), piyambakipun dados wuta sadangunipun tigang dinten. Salajengipun, Panjenenganipun ngatingal dhateng satunggaling murid nama Ananias supados piyambakipun mbaptis Saulus saking Tarsus:

« Nanging Saulus, ingkang taksih nggegirisi kanthi pangancam lan mejahi tumrap murid-muridipun Gusti, sowan dhateng imam ageng lan nyuwun serat-serat saking piyambakipun kagem sinagoga-sinagoga ing Damsyik, supados piyambakipun saged mbekta sinten kemawon ingkang kapanggih kalebet ing Margi punika, sae tiyang jaler utawi wanita, kanthi kabanda dhateng Yerusalem. Ing salebeting lampahipun, nalika piyambakipun sampun nyelaki Damsyik, dumadakan wonten cahya saking langit sumunar ing sakiwa tengenipun, lajeng piyambakipun dhawah dhateng siti lan mireng swanten ingkang ngandika dhateng piyambakipun: “Saulus, Saulus, geneya kowe nganiaya Aku?” Piyambakipun matur: “Sinten Gusti?” Panjenenganipun ngandika: “Aku iki Yesus, kang kokaniaya. Nanging, tangia lan mlebua menyang kutha, lan bakal dikandhakake marang kowe apa kang kudu koktindakake.” Tiyang-tiyang jaler ingkang sesarengan lumampah kaliyan piyambakipun sami jumeneng kamitenggengen; tiyang-tiyang punika pancen mireng swanten punika, nanging boten ningali sinten-sinten. Saulus lajeng tangi saking siti, lan sanajan mripatipun kabikak, piyambakipun boten ningali punapa-punapa. Tiyang-tiyang punika lajeng nuntun astanipun lan mbekta piyambakipun mlebet dhateng Damsyik. 9 Lan sadangunipun tigang dinten piyambakipun boten saged ningali punapa-punapa, lan piyambakipun boten dhahar utawi ngunjuk. Ing Damsyik wonten satunggaling murid nama Ananias, lan Gusti ngandika dhateng piyambakipun wonten ing satunggaling wahyu: “Ananias!” Piyambakipun matur: “Kawula, Gusti.” Gusti ngandika dhateng piyambakipun: “Tangia, lungaa menyang dalan kang aran Lurus, lan ing omahe Yudas goleka wong kang jenenge Saulus, saka Tarsus. Awit delengen, dheweke lagi ndedonga, lan ing sawijining wahyu dheweke wis ndeleng wong lanang kang jenenge Ananias mlebu lan numpangi tangan ing dheweke supaya bisa ndeleng maneh.” 13 Nanging Ananias matur: “Gusti, kawula sampun mireng saking kathah tiyang ngengingi tiyang punika, pinten-pinten bab awon ingkang sampun dipun tindakaken tumrap para tiyang suci Paduka ing Yerusalem. Lan ing ngriki piyambakipun gadhah pangwasa saking para imam pangajeng kangge mbanda sedaya tiyang ingkang nyebut asma Paduka.” Nanging Gusti ngandika dhateng piyambakipun: “Lungaa, awit wong iki dadi piranti pilihan-Ku kanggo nggawa asma-Ku marang bangsa-bangsa sarta para raja lan putra-putrane Israel. 16 Awit Aku bakal nuduhake kanthi cetha marang dheweke sepira akehe kasangsaran kang kudu disandhang demi asma-Ku” » (Para Rasul 9:1-16).


– Wahyu ingkang dipun tampi rasul Yokanan, ingkang nalika punika sampun sepuh sanget, babagan Yesus Kristus ingkang sampun kamulyakaken, ing cariyos kitab Wahyu: Ing Panggenan Suci Padaleman Suci:

« Kula, Yokanan, sadherek panjenengan lan kanca ingkang tumut nandhang kasangsaran lan kraton sarta kasetyan sesarengan kaliyan Gusti Yesus, wonten ing pulo ingkang nama Patmos amargi martosaken bab Gusti Allah lan paring paseksen bab Gusti Yesus. Lumantar ilham kula wonten ing dintenipun Gusti, lan kula mireng ing wingking kula swanten ingkang sora kados ungelipun kalasangka, ingkang ngandika: “Apa kang kokdeleng, tulisen ing sawijining gulungan lan kirimna marang pitung pasamuwan: menyang Efesus, Smirna, Pergamus, Tiatira, Sardis, Filadelfia, lan Laodikia.” Kula lajeng nolèh kangge ningali swanten ingkang ngandika kaliyan kula punika; lan sasampunipun nolèh, kula ningali pitu jodhog dilah emas, lan ing tengah-tengahipun jodhog dilah punika wonten satunggaling priyantun ingkang kados Putraning manungsa, ngagem jubah ingkang panjangipun ngantos dumugi sampeyan, lan sabuk emas satinggilipun dhadha. Mustaka lan rikmanipun pethak kados wulu menda ingkang pethak, kados salju, lan paningalipun kados murubing latu; sampeyanipun kados tembaga alus nalika mawa ing pawon, lan swantenipun kados gumuruhing toya kathah. Ing asta tengenipun Panjenenganipun ngasta lintang pitu, lan saking tutukipun medal pedhang panjang landhep kalih sisih, lan pasuryanipun kados srengenge nalika sumunar kanthi sedaya kakiyatanipun. Nalika kula ningali Panjenenganipun, kula dhawah kados pejah wonten ing ngarsanipun sampeyanipun. Panjenenganipun lajeng numpangaken asta tengenipun ing kula lan ngandika: “Aja wedi. Aku iki Kang Wiwitan lan Kang Wekasan, lan kang gesang; Aku wis tau seda, nanging delengen, Aku gesang salawas-lawase, lan Aku nyekel kunci-kuncining pati lan Hades. Mulane, tulisen bab-bab kang wis kokdeleng, lan bab-bab kang ana saiki sarta bab-bab kang bakal kelakon sawuse iki. Bab wadi suci saka pitung lintang kang wis kokdeleng ing tangan tengen-Ku lan pitung jodhog dilah emas iku: Pitung lintang iku nglambangake malaekat-malaekat saka pitung pasamuwan, lan pitung jodhog dilah iku nglambangake pitung pasamuwan” » (Wahyu 1:9-20).

Wahyu ingkang dipun alami dening rasul Yokanan punika, ingkang nalika punika yuswanipun antawis 90 lan 100 taun (ing taun 96 Masehi), katingalipun jumbuh kaliyan pameca Yesus Kristus ingkang sampun wungu, ingkang dipun aturaken dhateng rasul Petrus ngengingi piyambakipun, inggih punika bilih Yokanan badhe ningali Gusti Yesus ingkang kamulyakaken nalika rawuhipun malih (Yokanan 21 perangan wicantenan antawisipun Gusti Yesus lan Petrus).


– Wahyu ingkang dipun tampi rasul Yokanan babagan Yesus Kristus ingkang sampun kamulyakaken, ing cariyos kitab Wahyu, minangka penunggang kapal ingkang medal kangge nggembalakaken para bangsa kanthi pedhang ingkang landhep:

« Lan kula ningali nalika Cempe punika mbikak salah satunggal saking pitung segel punika, lan kula mireng salah satunggal saking sekawan titah ingkang gesang punika ngandika kanthi swanten kados gludhug: “Marenea!” Lan kula ningali, pirsanana! wonten kapal pethak; lan ingkang lenggah ing sanginggilipun ngasta gandhewa; dhateng Panjenenganipun dipun paringaken makutha, lan Panjenenganipun medal minangka pemenang lan kangge nyampurnakaken kamenanganipun » (Wahyu 6:1, 2).

« Lan kula ningali langit kabikak, lan pirsanana! wonten kapal pethak. Ingkang lenggah ing sanginggilipun dipun sebat Setya lan Leres, lan Panjenenganipun ngadili sarta perang kanthi adil. Paningalipun punika murubing latu lan ing mustakanipun wonten kathah makutha. Wonten ing Panjenenganipun kaserat satunggaling asma ingkang boten dipun sumerepi dening sinten kemawon kejawi Panjenenganipun piyambak, lan Panjenenganipun ngagem jubah njawi ingkang kacipratan rah, lan asma ingkang dipun paringaken dhateng Panjenenganipun inggih punika Sabdanipun Gusti Allah. Pasukan-pasukan ingkang wonten ing swarga ndherekaken Panjenenganipun kanthi numpak kapal-kapal pethak, lan sami ngagem kain linen alus, pethak lan resik. Saking tutukipun medal pedhang panjang ingkang landhep, supados kanthi pedhang punika Panjenenganipun saged nggebag para bangsa, lan Panjenenganipun badhe nggembalakaken para bangsa kanthi teken wesi. Panjenenganipun ugi ngidak-idak pamipitan anggur saking bebenduning dukanipun Gusti Allah Ingkang Mahakuwaos. Wonten ing jubah njawinipun, inggih ing pupunipun, kaserat satunggaling asma: Ratu saking sedaya ratu lan Gusti saking sedaya gusti » (Wahyu 19:11-16).


– Wahyu-wahyu ing kitab Wahyu ngengingi Yesus Kristus ingkang sampun kamulyakaken minangka Ratu lan Imam Agung kedahipun ndadosaken kita menggalih. Yesus Kristus sanes malih bayi ingkang tanpa daya wonten ing pamakanan kewan. Yesus Kristus sanes malih gambaraning tiyang jaler ingkang dipun korbanaken lan seda, ingkang dipun paku asta lan sampeyanipun sarta dipun jojoh lambungipun ngangge tumbak. Yesus Kristus ing wekdal punika inggih punika Ratu lan Imam Agung ingkang gadhah hak gesang lan pejah tumrap saben tiyang ing antawis kita, sae ingkang taksih gesang utawi tiyang-tiyang pejah ingkang badhe dipun wungokaken. Yesus Kristus (Yehoshuah Mashiah) ingkang sampun wungu ngandika, sakedhap saderengipun sumengka dhateng swarga, bilih Ramanipun, Gusti Allah Yehuwa (YHWH Elohim), sampun maringaken sedaya pangwasa dhateng Panjenenganipun (Matius 28:19, 20). Kajawi punika, ing ngandhap punika wonten kalih perangan Kitab Suci ingkang badhe nggambaraken pokok piwulang ingkang wigati punika, ingkang njalari kita ningali Yesus Kristus minangka Ratu ingkang ing wekdal punika nembe mrentah, ingkang sisan sae manahipun nanging ugi patut dipun ajeni (utawi dipun ajrihi kanthi kebak pakurmatan):

« Ora saben wong kang matur marang Aku: ‘Gusti, Gusti,’ bakal mlebu ing kratoning swarga, nanging wong kang nindakake karsane Rama-Ku kang ana ing swarga. Akeh wong kang bakal matur marang Aku ing dina iku: ‘Gusti, Gusti, apa kawula boten medhar wangsit atas asma Paduka, lan nundhung dhemit-dhemit atas asma Paduka, sarta nindakaken kathah mukjijat atas asma Paduka?’ Nanging ing wektu iku Aku bakal ngandika marang dheweke: Aku ora tau kenal karo kowe! Lungaa saka ing ngarsa-Ku, he kowe kang padha nindakake piala » (Matius 7:21-23).

« Menawa Putraning manungsa rawuh ing kamulyane, lan kabeh malaekat bebarengan karo Panjenengane, mula Panjenengane bakal lenggah ing dhampar kamulyane. Kabeh bangsa bakal diklumpukake ana ing ngarsane, lan Panjenengane bakal misahake wong-wong siji lan sijine, kaya pangon misahake wedhus gembel saka wedhus jawa. Panjenengane bakal mapanake wedhus-wedhus gembel ing sisih tengene, nanging wedhus-wedhus jawa ing sisih kiwane.

“Banjur sang ratu bakal ngandika marang wong-wong kang ana ing sisih tengene: ‘Mrenea, he kowe kang wis diberkahi dening Rama-Ku, warisana kraton kang wis dicawisake kanggo kowe wiwit jagad katitahake. Awit Aku luwe lan kowe menehi Aku mangan; Aku ngelak lan kowe menehi Aku ngombe. Aku wong manca lan kowe nampani Aku kanthi grapyak; wuda, lan kowe menehi Aku sandhangan. Aku lara lan kowe ngopeni Aku. Aku ana ing pakunjaran lan kowe teka niliki Aku.’ Mula wong-wong kang mursid iku bakal mangsuli kanthi matur: ‘Gusti, benjing punapa kawula ningali Gusti luwe lajeng nyukani dhahar Gusti, utawi ngelak lajeng nyukani ngunjuk Gusti? Benjing punapa kawula ningali Gusti minangka tiyang manca lajeng nampani Gusti kanthi grapyak, utawi wuda lajeng nyukani pangageman Gusti? Benjing punapa kawula ningali Gusti sakit utawi wonten ing pakunjaran lajeng dhateng nuweni Gusti?’ Minangka wangsulan, sang ratu bakal ngandika marang dheweke: ‘Satemene Aku pitutur marang kowe: Sakehing kang wis koktindakake marang salah siji saka sedulur-sedulur-Ku kang paling asor iki, iku wis koktindakake marang Aku.’

“Sabanjure Panjenengane ugi bakal ngandika marang wong-wong kang ana ing sisih kiwane: ‘Lungaa adoh saka ing ngarsa-Ku, he kowe kang wis kena ipat-ipat, menyang ing geni langgeng kang dicawisake kanggo Iblis lan malaekat-malaekate. Awit Aku luwe, nanging kowe ora menehi Aku mangan, lan Aku ngelak, nanging kowe ora menehi Aku ngombe. Aku wong manca, nanging kowe ora nampani Aku kanthi grapyak; wuda, nanging kowe ora menehi Aku sandhangan; lara lan ana ing pakunjaran, nanging kowe ora ngopeni Aku.’ Mula wong-wong iku uga bakal mangsuli kanthi matur: ‘Gusti, benjing punapa kawula ningali Gusti luwe utawi ngelak, utawi minangka tiyang manca, utawi wuda, utawi sakit, utawi wonten ing pakunjaran, lan kawula boten ngladosi Gusti?’ Banjur Panjenengane bakal mangsuli kanthi ngandika: ‘Satemene Aku pitutur marang kowe: Sakehing kang ora koktindakake marang salah siji saka kang paling asor iki, iku ora koktindakake marang Aku.’ Wong-wong iki bakal lunga menyang ing paukuman langgeng, nanging wong-wong kang mursid menyang ing urip langgeng” » (Matius 25:31-46; waos ugi Jabur 2 lan Wahyu bab 1 ngantos 3).

***

Artikel Sinau Alkitab Liyane:

Prayaan ing memori pati Yesus Kristus

Janji Yehuwa

Apa sebabé Tuhan nglilani kasangsaran lan piala?

Pangarep-arep urip langgeng

Kaelokan Yesus Kristus kanggo nguatake iman ing pangarep-arep urip langgeng

Memulang dhasar ing Kitab Suci

Apa sing kudu ditindakake sadurunge kasusahan gedhe?

Other Asiatic Languages:

Tagalog (Filipino): Anim na Paksa sa Pag-aaral ng Bibliya

Indonesian: Enam Topik Studi Alkitab

Malaysian: Enam Topik Pembelajaran Bible

Chinese: 六个圣经学习主题

Japanese: 聖書研究の6つのテーマ

Khmer (Cambodian): ប្រធានបទសិក្សាព្រះគម្ពីរចំនួនប្រាំមួយ

Korean: 6개의 성경 공부 기사

Laotian: ຫົກຫົວຂໍ້ການສຶກສາຄໍາພີ

Myanmar (Burmese): ကျမ်းစာလေ့လာမှုခေါင်းစဉ်ခြောက်ခု

Thai: หัวข้อการศึกษาพระคัมภีร์ 6 หัวข้อ

Vietnamese: Sáu Chủ Đề Nghiên Cứu Kinh Thánh

Bible Articles Language Menu

Tabel ringkesan luwih saka pitu puluh basa, saben ngemot enem artikel Alkitab sing penting…

Table of contents of the http://yomelyah.fr/ website

Maca Kitab Suci saben dina. Konten iki kalebu artikel Alkitab pendidikan ing basa Inggris, Prancis, Spanyol, lan Portugis (nggunakake Google Terjemahan kanggo milih salah siji saka basa kasebut, uga basa sing disenengi kanggo ngerti isi artikel kasebut)…

***

X.COM (Twitter)

FACEBOOK

FACEBOOK BLOG

MEDIUM BLOG

Compteur de visites gratuit